 | | Monitoring kraski W 2010 roku, cenzus polskiej populacji kraski objął w sumie 86 znanych stanowisk tego gatunku, z czego 32 na Podkarpaciu, 13 w północnej części Podlasia i 41 na Mazurach i Mazowszu. Obecność ptaków potwierdzono na 56 stanowiskach, w tym na 29 wykazano pewne lęgi, na 18 – lęgi prawdopodobne, a na 9 – możliwe. Liczebność populacji oszacowano na 46-56 par, co oznacza dalszy regres liczebności w porównaniu do ostatniej oceny w wysokości 60-75 par.
W 2011 roku prace badawcze prowadzono na 92 stanowiskach, z czego 32 znajdowały się na Podkarpaciu, 48 na Mazowszu i Mazurach, a 13 na Północnym Podlasiu.
Kraski stwierdzono na 57 stanowiskach, z czego na 19 wykazano gniazdowanie pewne, na 16 - prawdopodobne, natomiast na 22 lęgi możliwe. Oznacza to znaczny spadek liczby par lęgowych z 47 do 35. Na taki stan mogły mieć wpływ nieodpowiednie dla kraski warunki atmosferyczne (duża ilość opadów) w czasie sezonu lęgowego. Może to też świadczyć o dalszym regresie populacji tego gatunku w kraju – na to pytanie odpowiedź uzyskamy w następnych latach monitoringu.
Największy spadek populacji lęgowej nastąpił na Podkarpaciu, gdzie z 19 par przystępujących do lęgów w roku 2010 pozostało zaledwie 9. Na Równinie Kurpiowskiej, gdzie gniazduje najsilniejsza populacja kraski na terenie kraju, w roku 2011 liczebność oceniono na 24 pary lęgowe (26 par w roku 2010). Na Północnym Podlasiu liczebność pozostała niezmienna – w roku 2011 gniazdowały tam 2 pary (wykres). |
|
